صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۵۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
جامهای میخواست دل بر قامت رعنای زخم آخر آمد ناوک اوراست بر بالای زخم در حریم سینهام هر جا نفس پا مینهد کاروان زخم افتاده است بر بالای زخم خنده بیدردی است در آیین ماتم دوستان میکشد آخر مرا این خنده بیجای زخم غیر حرف شکوه مرهم نیارد بر زبان ناوک او اگر زند انگشت بر لبهای زخم میشود بر دست من هر داغ گردابی ز خون آستین هر گه کشم بر چشم خونپالای زخم گشتهام صائب خلاص از دستبرد بیغمی تا کشیده تیغ او بر سینهام طغرای زخم