صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چون میکهنه چه شد گر نبود جوش مرا؟ شور صد بزم بود در لب خاموش مرا میکشم تهمت سجاده تزویر از خلق گر چه فرسوده شد از بار سبو دوش مرا جوش بیتابی من چون دل دریا ذاتی است عارضی نیست چو خم سینه پر جوش مرا بحر را کرد نهان در ته سرپوش حباب آن که زد مهر ادب بر لب خاموش مرا قدرم این بس که ز خاطر نروم پش نظر من که باشم که نسازند فراموش مرا؟ شد ز بیداری من صبح قیامت نومید برد از بس که تماشای تو از هوش مرا تا سبوی که درین میکده بر جا مانده است؟ که ردا هر نفسی میفتد از دوش مرا چشم من واله موی قلم نقاش است نفریبد به خط و خال، بناگوش مرا تا درین باغ چو گل چشم گشودم صائب میرود عمر به خمیازه آغوش مرا