صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۴۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از سر کوی تو گر عزم سفر میداشتم میزدم بر بخت خود پایی که بر میداشتم داشتم در عهد طفلی جانب دیوانگان میزدم بر سینه هر سنگی که بر داشتم حلقهای کم میشد از زنجیر مجنون مرا دیده رغبت ز روی هر چه بر میداشتم زندگی را بیخودی برمن گوارا کرده است میشدم دیوانه گر از خود خبر میداشتم دل چو خون گردید بیحاصل بود تدبیرها کاش پیش از خون شدن دل از تو بر میداشتم میکشیدم پای استغنا به دامان صدف قطره آبی اگر همچون گهر میداشتم میربودندم ز دست و دوش هم دردی کشان چون سبو دست طلب گر زیر سر میداشتم بیپر و بالی مرا محبوس دارد در فلک میشکستم بیضه را گربال و پر میداشتم در جگر میساختم پنهان ز بیم چشم زخم از دم تیغ تو هر زخمی که بر میداشتم میفشاندم آستین بر زنگ وبوی عاریت زین چمن گر چون خزان برگ سفر میداشتم در برومندی ندادم نامرادی را ز دست گردنی دایم کج از جوش ثمر میداشتم دست من هر چند ازان موی میان کوتاه بود در رگ جان پیچ و تاب آن کمر میداشتم عاقبت مشق جنون من به جایی میرسید روی نو خط ترا گر در نظر میداشتم جیب و دامان فلک پر میشد از گفتار من در سخن صائب هم آوازی اگر میداشتم