صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۴۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میزدم بر قلب هجران گرجگر میداشتم دست بر دل مینهادم دل اگر میداشتم میتوانستم رگ خواب حریفان را گرفت گر زبان آهنین چون نیشتری میداشتم گوهر شهوار عبرت گر نمیآمد به دست از بساط آفرینش من چه برمی داشتم حلقه بیرون در هرگز نمیشد چشم من در حریم وصل اگر پاس نظر میداشتم گر نمیافشرد ذوق گریه مژگان مرا این زمان دریایی از خون جگر میداشتم میتوانستم درین میخانه خواب امن کرد چون سبوازدست خود بالین اگر میداشتم میگرفتم گر عنان آفتاب از روی صدق همچو ماه نور رکاب از سیم وزر میداشتم تهمت عجزست سد راه صائب ورنه من از ره دشمن به مژگان خاربر میداشتم