صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۴۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر به ملک بیخودی امید جامی داشتم میشدم بیرون ز خود چندان که پا میداشتم نرمی ره شد چو محفل تاروپود خواب من جای گلای کاش آتش زیر پا میداشتم کاسه من هم اگر بیمغز میبود از ازل بهرهای از سایه بال هما میداشتم دست ازین دار فنا گر میتوانستم کشید کرسی افلاک را در زیر پا میداشتم قسمت آتش نمیشد خرده من همچو گل گر درین گلزار بویی از وفا میداشتم پرده بیگانگی شد پاکدامانی مرا ورنه من هم راه حرف آشنا میداشتم بیزبانی حلقه بیرون در دارد مرا ورنه در گیسوی او چون شانه جا میداشتم عاقبت زد برزمینم آن که از روی نیاز سالها بر روی دستش چون دعا میداشتم گوشه دل گر نمیشد پرده دار گوهرم من درین دریای پرشورش کجا میداشتم عشرت روی زمین میبود صائب زان من جای پایی گر در اقلیم رضا میداشتم