صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۳۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شب که آن آیینه رو را در برابر داشتم طالع فغفور و اقبال سکندر داشتم شرح میدادم به آن لب تلخکامیهای خویش راه حرفی همچو طوطی پیش شکر داشتم بر لب سر چشمه کوثر ز روی شرمگین سینهای سوزانتر از صحرای محشرداشتم آن که در گردنکشی مینای میرا داغ داشت تا سحر لب بر لب او همچو ساغر داشتم نعل وارون دوربینان را حصار آهن است دل به جایی و نظر بر جای دیگر داشتم سادگی آیینهام را شد حصار عافیت روزیم خون بود تا چون تیغ جوهر داشتم زندهام فکر عمارت کرد چون قارون به خاک یاد ایامی که خشتی در ته سر داشتم در گرفتاری همان بودم گرفتاری طلب در قفس بودم نظر بردام دیگر داشتم تا سر شوریدهام از داغ سودا گرم بود چون مسیحا چتر از خورشید بر سر داشتم تشنه چشمی چون صدف مهر ازدهانم بر گرفت ورنه من در پرده تبخاله کوثر داشتم در محیط آفرینش از سخنهای گزاف لال بودم چون صدف با آن که گوهر داشتم نیست صائب آتشین گفتاری من این زمان آتشی در سینه دایم همچو مجمر داشتم