صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۳۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در غریبی گشت صرف نامجویی چون عقیق مشت خونی کز جگر گاه یمن برداشتم با زبردستی سپهراهنین پی برنداشت از امانت بار سنگین که من برداشتم شکوه از راه درشت عشق کافر نعمتی است من ز خارش فیض بوی پیرهن برداشتم مرغ بیبال و پر شب آشیان گم کردهام تا دل خود را ز زلف پرشکن برداشتم هر دو عالم چون صف مژگان فتاد از چشم من خار راهت تا به چشم خویشتن برداشتم جز ندامت حاصل دیگر سوال من نداشت رزق دندان گشت دستی کز دهن برداشتم مشت خون کشته من قابل دعوی نبود دست از دامان آن سیمین بدن برداشتم حاصل صورت پرستی غوطه در خون خوردن است عبرت از انجام کار کوهکن برداشتم چون صراحی نشاه میمی دهد گفتار من بزم شد پرشور تا مهر از دهن برداشتم صائب از نظاره فردوس گشتم بینیاز پرده تا از روی گلرنگ سخن برداشتم تا لب لعل ترا مهر از دهن بر داشتم فیض داغ تازه از داغ کهن برداشتم روی تلخ بحر بر من راه خواهش بسته داشت پیش نیسان چون صدف دست از دهن برداشتم منفعل از آزادگانم گرچه غیر از دل نبود توشهای کز عالم ایجاد من برداشتم از چمن پیرا چه افتاده است ناز گل کشم من که از کنج قفس فیض چمن برداشتم گرچه میدانم نخواهد آمد از بیطاقتی وعده آن یار جانی را به تن برداشتم از ندامت میزنم در روزگار خط به سر دست گستاخی کز آن سیب ذقن برداشتم فکر داغ تازهای میگشت گرد دل مرا پنبهای گاهی گر از داغ کهن برداشتم چون نظر بردارم از زلفی که ازهر حلقهاش بهره ناف غزالان ختن برداشتم بر سپند من ز اهل بزم کس را دل نسوخت گرچه من آفات چشم از انجمن برداشتم یوسفستان گشت زندان غریبی در نظر تا ز دل یاد زمین گیر وطن برداشتم