صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۳۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چون صدف دستی که از بهر گهر برداشتم گر به دندان میگرفتم عقد گوهر داشتم بستر وبالین من بود از پروبال هما تا درین بستانسرا سر در ته پرداشتم دامن پاک قیامت را چرا در خون کشم من که زخم از خنده خود همچو گل برداشتم تیرم از تسخیر آن آیینه رو آمد به سنگ من که در پیشانی اقبال سکندر داشتم کار روغن میکند با شعله بیباک آب شد زیاد از تیغ او شوری که در سر داشتم پای سیرم خشک گردید از غرور زهد کاش بادبانی چون حباب از دامن ترداشتم نشتر از نامردمی در پرده چشمم شکست از ره هر کس به مژگان خار و خس برداشتم سبزه خط زهر قاتل شد بر آن تیغ نگاه من به این فصل بهار امید دیگرداشتم آه سردی بود کز دل از ندامت جسته بود سایه بیدی که در صحرای محشر داشتم از رگ خامی همان در پیچ و تابم گرچه من بستر وبالین زآتش چون سمندر داشتم هرگز از وحشت نیاسودم درین آرامگاه تکیه بر شمشیر از پهلوی لاغر داشتم چون سبو در گردن میشد حمایل عاقبت دست کوتاهی که دایم در ته سر داشتم بینیاز از خلق از دست دعای خود شدم حاصل عالم ازین یک کف زمین برداشتم طوطی من صائب از گفتار شکر میفشاند تا ز عشق آیینه رویی در برابر داشتم