صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۳۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا ز اهل حیرتم خاطر پریشان نیستم شمع بیفانوسم آن روزی که حیران نیستم تیغ بیآبم به دست کارفرمایان عشق چون رگ ابر بهارانم که گریان نیستم همچو داغ عشق میجویم دل صد پارهای لاله هر باغ و شمع هر شبستان نیستم با خس و خاشاک عالم تازه رو برمی خورم درلباس تلخ همچون آب حیوان نیستم میکنم گوهر به همت اشک تلخ خویش را چون صدف در زیر بار ابرنیسان نیستم میرسانم خانه آیینه خود را به آب چون سکندر در تلاش آب حیوان نیستم برق آفت در کمین خرمن جمعیت است تا پریشان خاطرم، خاطر پریشان نیستم بید مجنونم لباس من بود موی سرم از لباس شرم چون آیینه عریان نیستم هر زمان در کوچهای جولان وحشت میزنم همچو مجنون بار دوش یک بیابان نیستم نیست از دار فنا اندیشه منصور مرا آتشم از چوب دربان روی گردان نیستم نقش امیدی که من از عشق دارم د رنظر گر ببازم هر دو عالم را پشیمان نیستم رزق میآید به پای خویش تا دندان به جاست آسیا تا هست در اندیشه نان نیستم سینه چون پروانه بر شمع تجلی میزنم چون شرار از صحبت آتش گریزان نیستم بوته خاری مرا از دامن صحرا بس است در قفس پیوسته از فکر گلستان نیستم تا گریبان دامن از خار تعلق چیدهام همچو بحر از خار و خس آلوده دامان نیستم چون نباشم ایمن از درد بلند اقبال عشق نزل خاصان است درد و من از ایشان نیستم رهروان را میدهم در چشم خود چون اشک جا تشنه آزار چون خار مغیلان نیستم همچو جان آثار من پیداست بر لوح وجود گرچه پنهانم به ظاهر لیک پنهان نیستم هیچ نقشی را نمیگیرم به غیر از سادگی مهره موئین چرخ حال گردان نیستم سایه دیوار رااز دور میبوسم زمین همچو شبنم خوش نشین باغ و بستان نیستم آبهای شکرین مصر غربت خوردهام من حریف آب تلخ چاه کنعان نیستم شربت بیماری من گریه تلخ من است چون هوس بیمار آن سیب زنخدان نیستم این جواب آن غزل صائب که میگوید حکیم من حریف باد دستیهای مژگان نیستم