صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۳۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شهری عشقم چو مجنون در بیابان نیستم اخگر دل زندهام محتاج دامان نیستم دست خود چون خوشه پیش ابر میسازم دراز خوشه چین کشت این خرمن گدایان نیستم قطره خود را ز کاوش میکنم بحر گهر چون صدف در انتظار ابر نیسان نیستم شبنم خود را به همت میبرم برآسمان در کمین جذبه خورشید تابان نیستم گرچه خاررهگذارم همتم کوتاه نیست هر زمان بادامنی دست و گریبان نیستم دور کردن منزل نزدیک را از عقل نیست چون سکندر در تلاش آب حیوان نیستم بوی یوسف میکشم از چشم چون دستار خویش چشم بر راه صبا چون پیر کنعان نیستم خویش را فربه نمیسازم ز خوان دیگران چون مه نو کاسه لیس مهر تابان نیستم بر سر میدان جانبازان بود جولان من در قفس چون شیر بیدل از نیسان نیستم کردهام با خاکساری جمع اوج اعتبار خار دیوارهام و بال هیچ دامان نیستم نیست چون بوی گل از من تنگ جا بر هیچ کس در گلستانم ولیکن در گلستان نیستم بر دل آزادگان هرگز نمیگردم گران همچو قمری باردوش سرو بستان نیستم دار نتواند حجاب جرات منصور شد اتشم از چوب دربان روی گردان نیستم نان من پخته است چون خورشید هر جا میروم در تنور اتشین ز اندیشه نان نیستم رفته چون مور از قناعت پای سعی من به گنج در تلاش مسند دست سلیمان نیستم میبرم از کنج عزلت لذت کنج دهان از حلاوتخانه وحدت گریزان نیستم نیست از خواری به عزت پلهای نزدیکتر همچو یوسف دلگران از چاه و زندان نیستم دشمنان را در نظر دارم شکوه کوه قاف از گرانقدری سبک در هیچ میزان نیستم گوش تاگوش زمین از گفتگوی من پرست در سخن صائب چو طوطی تنگ میدان نیستم