صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۳۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
من به آب و نان اگر چون بیغمان میزیستم بیمحبت کافرم گر یک زمان میزیستم زنده از یاد حقم من ورنه در این خاکدان صد کفن پوسانده بودم گر به جان میزیستم مرگ بر من زندگانی راگواراکرده بود دربهاران من به امید خزان میزیستم گر نمیشد پرده چشم جهان بین بیخودی من چسان در وحشت آباد جهان میزیستم حاصلم از زندگی چون شمع اشک وآه بود من درین محفل برای دیگران میزیستم خنده میآمد مرا چون گل بر اوضاع جهان با لب خندان اگر در گلستان میزیستم بر سمندر آتش سوزان بود آب حیات من به دوزخ در بهشت جاودان میزیستم گر ز کاوش خانه خود میرسانیدم به آب چون خضر من هم به عمر جاودان میزیستم ماهی بیآب در خشکی چشان غلطد به خاک دور ازان جان جهان صائب چنان میزیستم