صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۳۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر چه در تعمیر جسمم غافل از دل نیستم دست در گل دارم اما پای در گل نیستم خط شناس جوهر آیینه دل نیستم ورنه از راز نهان چرخ غافل نیستم پیش انوار تجلی نعل من درآتش است چون شرر پروانه هر شمع محفل نیستم با اثر کاری ندارد اشک بیپروای من تخم میافشانم در فکر حاصل نیستم ماه نتواند به دام هاله آوردن مرا پیش هر ناشسته رویی پای درگل نیستم کشتی نوحم دل دریاست لنگر گاه من چون کمند موج در انداز ساحل نیستم گرچه از منزل برون ننهادهام هرگز قدم بیخبر ازراه و رسم هیچ منزل نیستم با همه آزردگی از من کسی آزرده نیست آهنین جانم ولیکن آهنین دل نیستم در نمیآیم ز جا از روی گرم انجمن چون سپند بیادب نادیده محفل نیستم پیچ و تاب فارغ البالی بلایی بوده است جستهام بیرون ز بند و بیسلاسل نیستم وحشیان آرزو را سر به صحرا دادهام همچو مجنون گوش برآوازمحمل نیستم دامن مطلب به جستجو نمیآید به دست ورنه من در قطع راه شوق کاهل نیستم میزند موج شکستن پیکرم چون بوریا در دبستان ریاضت فرد باطل نیستم گرچه از زخم نمایان شاخ گل گردیدهام همچنان از چشم زخم خار غافل نیستم در بیابان طلب چون لشکر ریگ روان میکنم قطع ره و در فکر منزل نیستم گر چه صائب شستهام از دل غبار آرزو یک نفس بیآه و یک دم بیغم دل نیستم