صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
برسانید به خاک قدم یار مرا که رسانید به جان این دل بیمار مرا وقت نازکتر ازان موی میان گردیده است میکنی رحمی اگر بر دل افگار مرا زخمی غیرت خارم، ز چمن بیزارم میگزد خنده گل بیشتر از خارمرا عقده در کار من از غنچه دهان دگرست ناخن گل نگشاید گره از کار مرا شکوه از کوتهی بخت، گل بیدردی است میرسد نیش ز خار سر دیوار مرا گوهر قدر خود و قیمت من میشکنی مبرای چرخ فرومایه به بازار مرا به سلم خاک مرا پیر مغان خشت زده است که برون میبرد از خانه خمار مرا؟ آنقدر صائب از اوضاع جهان دلگیرم که غم از دل نبرد خنده دلدار مرا