صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۲۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از هوایتر بر افروزد چراغ عشرتم رشته باران بود شیرازه جمعیتم نیست جز مهر خموشی حلقهای بر در مرا میخورد بر یکدیگر از چشم گویاخلوتم از کمال بیدماغی صحبت ارباب حال خانه زنبور میآید به چشم وحشتم تلخ دارد عیش بر کنج دهان گلرخان از شکر شیرینی بسیار کنج عزلتم آبروی من چو گوهر سر به مهر عزت است روزه از حرف طمع دارد زبان حاجتم مستی و دیوانگی میریزد از رفتار من نقش پا رطل گران میگردد از کیفیتم از تماشای شکار جرگه دارد بینیاز شادی جمعیت دل در کمند وحدتم میگذارم گر چه چون خورشید پهلو بر زمین آسمان را داغ دارد از بلندی همتم حرف حق را برزبان میآوردم منصوروار تیغ میمالد زبان بر خاک پیش جراتم با همه بیحاصلی دارم دل آزادهای برنیاید از بغل چون سرودست حاجتم همچو عنقا سعی درگمنامی خود میکنم نیست صائب چون نواسنجان تلاش شهرتم