صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۲۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از فروغ حسن گل درآشیان میسوختم ماه گرم جلوه و من درکتان میسوختم در خزان دست و دلی کو تاکسی کاری کند کاش در جوش بهاران آشیان میسوختم ناله بیپرده را در خلوت او راه نیست ورنه این نه پرده را از یک فغان میسوختم در سرم تابود شور عشق چون طفلان شوخ مرکبم میبود اگر زنی عنان میسوختم گر نمیشد مهر لب شرم حضور بلبلان پنبه در گوش گران باغبان میسوختم داغ من آسان نشد سر حلقه ارباب درد عمرها در زیر دیگ این استخوان میسوختم این جواب آن غزل صائب که میگوید مسیح شمع شد خاموش اما من همان میسوختم