صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۲۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زان لب جان بخش با خط معنبر ساختم من به ظلمت ز آب حیوان چون سکندر ساختم در محیط عشق غواصی نمیآمد ز من با کف بیمغز ازان دریای گوهر ساختم بازشد از شش جهت بر روی من هر در که بود تا ازین درهای بیحاصل به یک در ساختم همچنان چون عود خامم در محبت گرچه من سینه را از آه آتشباز مجمر ساختم من که دریا در نمیآمد به چشم همتم عاقبت با قطره آبی چو گوهر ساختم میشمارند اهل درد از بیغمانم گرچه من داغ خود را خوش نمک از شورمحشر ساختم میکشم خجلت زبینایان ز کوته دیدگی تا ترا با آفتاب و مه برابر ساختم حاصلی جز سنگ طفلان در برومندی نبود من به برگ از گلشن ایجاد از بر ساختم آفتاب مغفرت میخواست میدان وسیع دامن خود را به جای دیده من ترساختم شوق من از نامه پردازی به دیدارش فزود چشم خود را حلقه پای کبوتر ساختم هر سر بیمغز درخورد کلاه فقر نیست من زناشایستگی با افسر زر ساختم شیشه خشک است در کامم شراب لعل فام تا به خون دل دهان خویش راترساختم چهره زرین ز چشم زخم صائب ایمن است از زروسیم جهان باروی چون زرساختم