صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۱۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ساغر میکی بشوید گرد غم از سینهام همچو جوهر ریشه کرده زنگ درآیینهام هرسرمویم چو سوزن رخنهای دارد زغم مشرق آه است چون مجمر سراسر سینهام گرچه خود عاجزترم از مور در جنگاوری ناخن شیر از جگرها میدماند کینهام لاله زاری درجگر دارم ز زخم مشکسود میچکد چون نافه خون از خرقه پشمینهام حرف مهر از دشمن خونخوار باور میکنم داغ دارد صبح را در ساده لوحی سینهام سینهام از پرتو داغ است روشن این چنین از فروغ این گهر فانوس شد گنجینهام بس که دارم بر جگر سوراخها از نیش خلق سفته میآید برون گوهر ز بحر سینهام تا گذشتم همچو صائب ازمی لعلی قبا چون ردای زاهدان در مجلس میپینهام