صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۱۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در نبندد چون کمان برروی مهمان خانهام میستاند چوب منع از دست دربان خانهام در پناه نیستی آزادم از تشویق خلق همچو داراز بوی خون دارد نگهبان خانهام نیست بیشور محبت یک سر مو بر تنم زین نمک لبریز باشد چون نمکدان خانهام چون کمان هر کس به من پیوست میگردد جدا میکشد شرمندگی از روی مهمان خانهام در قدوم میهمان رنگینی من بسته است چون سر دارست مستغنی زسامان خانهام نیست با معموری ظاهر مرا دلبستگی از نسیمی میشود چون غنچه ویران خانهام تهمت خامی همان چون عود میسوزد مرا گرچه چون مجمر شده است ازآه سوزان خانهام نیستم چون خار و خس بازیچه اطفال موج کشتی نوحم که میخندد به طوفان خانهام چون صدف باتلخرویان نیست آمیزش مرا میگشاید در به روی ابر نیسان خانهام میشد از زور جنون چون پسته خندان خانهام نقش برآیینه نتواند نفس را تنگ کرد از هجوم غم نگردد تنگ میدان خانهام نیست از دریامرا صائب شکایت چون حباب از هوای خود شود پیوسته ویران خانهام میکشد از رخنه دیوار و در خمیازهها در هوای ساغر سرشار طوفان خانهام این زبان بیمغز گردیدم، و گرنه پیش ازین