صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۱۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نیست از عزلت غباری بر دل دیوانهام دربهاران از زمین سر بر نیارد دانهام بس که شد از گرد کلفت دلگران غمخانهام آیه رحمت شمارد سیل را ویرانهام میگشایم با تهیدستی گره از کار خلق بر سر مردم ازان فرمانرواچون شانهام هر کجا هنگامه گرمی است میگردم سپند دربهاران عندلیب و در خزان پروانهام سیل در ویرانی من بیگناه افتاده است آب بر میآورد چون چشم از خود خانهام در مذاق من شراب تلخ آب زندگی است شیشه چون خالی شد از میپر شد پیمانهام گرچه از گنج گهر کردم جهان را بینیاز نیست شمعی غیر چشم جغد در ویرانهام گر نشوید ابر صائب نامه اعمال من میکند پاک از گناهان گریه مستانهام