صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۱۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بس که باشد شکوههای آتشین در نامهام دود بر میآرد از بال سمندر نامهام پیش ازین گر بود محتاج کبوتر نامهام میکند از شوق اکنون کار شهپر نامهام گرچه از خامی سیه گردیده یکسر نامهام میکند در بحر رحمت کار عنبر نامهام داغ خورشید قیامت در سیاهی گم شود چون گشاید بال در صحرای محشر نامهام همچنان از ساده لوحی میزنم نقشی برآب میشود هرچند محو از دیدهتر نامهام چون چراغ زیر دامن از حدیث آتشین میدرخشد از ته بال کبوتر نامهام از جواب تلخ چون تیری که بر گردد ز سنگ باز میگردد به من ازکوی دلبر نامهام هر که را قاصد کنم از گرم رفتاران شوق از گریبان افکند بیرون چو اخگر نامهام راز با هر ساده لوحی در میان نتوان نهاد نیست چون پروانه مغرور جز پر نامهام یاد ایامی که از شوق بلند اقبال بود تیر روی ترکش بال کبوتر نامهام التماس قتل کردم ز انتظارم میکشد آه اگر میبرد مضمون دگر در نامهام نافه میریزد به خاک از سایه مرغ نامه بر تا ز وصف کاکل او شد معنبر نامهام درزمان حسن عالمسوز او بیقدر شد ورنه میزد شمع چون پروانه بر سر نامهام گفتم آن ناآشنااز نامه گردد آشنا پرده بیگانگی شد عاقبت هرنامهام از مروت نیست خون کردن دل احباب را ورنه دارد شکوهها در سینه مضمر نامهام میبرم خود نامه خود را و میسوزم زرشک آه اگر میبود محتاج کبوتر نامهام گرچه میدانم جوابش نیست صائب غیر جنگ میرساند همچنان خود را به دلبر نامهام