صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۱۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شد گل صد برگ خار از اشک خوش پرگالهام سبزه خوابیده در گلشن نماند از نالهام گردد از سرگشتگی دوران عیش من تمام در بساط آفرینش شعله جوالهام شد غبارم سرمه چشم غزالان و هنوز چشم لیلی بر نمیدارد سراز دنبالهام یک سر ناخن ز خار این چمن ممنون نیم تازه رو از خون خود دایم چو داغ لالهام با سبکروحان گرانی کردن از انصاف نیست جلوه شبنم کند بر چهره گل ژالهام گوهر سیراب را عین الکمالی لازم است نیست از سوز جگر برگرد لب تبخالهام گر چه دایم در کنارم بود آن ماه تمام رفت در خمیازه آغوش عمر هالهام در گلستانی که من صائب نواسنجی کنم گوش گل چون لاله گردد داغدار از نالهام