صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۱۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چشم سوزن خیره گردد از صفای خرقهام بخته چون انجم شود گم در ضیای خرقهام بخته را بر خرقه من چون سپند آرام نیست کارآتش میکند نورو ضیای خرقهام استخوان در پیکرش چون ماه نوزرین شود سایه بر هر کس که اندازد همای خرقهام چون لباس غنچه تنگی میکند بربوی گل آسمان نیلگون بر کبریای خرقهام گر چه عمری شد که ازوجد و سماع افتادهام میرباید کوه را از جا هوای خرقهام سیر دریا میکند در خانه تنگ حباب آن که پندارد که من درتنگنای خرقهام گوهر بیقیمتم مرگ صدف عید من است کی دگرگون میشود رنگ از فنای خرقهام چاک در پیراهن رسوایی خود میزند آن که افتاده است چون سگ در قفای خرقهام نیست کسبی فقر من چون خرقه پوشان دگر نافه مشکم ز طفلی آشنای خرقهام خرقه پوش از شاخ چون گل سر برون آوردهام نیست رنگ عاریت بر پارههای خرقهام بس که گردیدم به گرد خویش صائب چون فلک دانه دل نرم شد در آسیای خرقهام