صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۰۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
با کمال محرمی محرم ازان رخسارهام درکنار گل چو بوی گل همان آوارهام روی آتشناک خوبان آب حیوان من است هست از آتش زندگی چون مرغ آتشخوارهام آن سپهر عالم افروزم جهان درد را کز سرشک و داغ باشد ثابت و سیارهام غم به قدر غمگسار از آسمان نازل شود زان غم من زود آخر شد که بیغمخوارهام حلقه تا بر در زنند از خویش میآیم برون چون شرر هر چند در زندان سنگ خارهام اعتماد رزق بر رازق مرا امروز نیست تخته مشق توکل بود از گهوارهام دور از انصاف است از گلزار بیرون کردنم من که چون شبنم ز گل قانع به یک نظارهام بید مجنون میوه داد و من همان بیحاصلم چرخ ناهموار شد هموار ومن انگارهام دل نهاد درد تابودم فراغت داشتم چاره جویی کرد صائب این چنین بیچارهام