صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۰۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میدود اشک یتیمی بس که بر رخسارهام سینه چون کشتی به دریامی زند گهوارهام بس که درد او دل سخت مرا درهم فشرد نقش میگیرد به خود چون موم سنگ خارهام سنگ طفلان چون فلاخن بال پرواز من است سختی دوران چه سازد بدل چون خارهام نونیاز عشق چون فرهاد و مجنون نیستم بود از سنگ ملامت مهره گهوارهام شرم رخسار تو میسوزد پرو بال نگاه نیست حاجت روی گردانیدن از نظارهام دانه من چون شرار از سنگ میآید برون فارغ است از فکر روزی مرغ آتشخوارهام بیخودی چون غنچه در من دست و دل نگذاشته است میکند باد سحر گاهی گریبان پارهام بیستون عشق چون من کارپردازی نداشت حیرت دیدار او کرد این چنین بیکارهام نیست ریگ تشنه لب را سیری از آب روان از غم عالم نیندیشد دل غمخوارهام دیدن یک روی آتشناک را صد دل کم است من به یک دل عاشق صد آتشین رخسارهام بس که صائب ریزد از چشمم سرشک آتشین رشته شمع است گویی رشته نظارهام