صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۰۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سالها گرد زمین چون آسمان گردیدهام تا چنین صافی دل و روشن روان گردیدهام سبز گردیده است چون طوطی پروبالم ز زهر تا درین عبرت سرا شیرین زبان گردیدهام استخوانم را هما تعویذ بازو میکند تا نشان تیر آن ابرو کمان گردیدهام هر گلی داغی و هر خاری زبان شکوهای است گرد این گلزار چون آب روان گردیدهام زندگی در چار دیوار عناصر چون کنم من که در دامان دشت لامکان گردیدهام سایه من گر چه میبخشد سعادت خلق را از جهان قانع به مشتی استخوان گردیدهام نیست آبی غیر آب تیغ با من سازگار من که از زخم نمایان گلستان گردیدهام ذرهام اما ز فیض داغ عالمسوز عشق روشنی بخش زمین و آسمان گردیدهام بیدماغی صائب از عالم مرا بیگانه کرد با که سازم من که از خود دلگران گردیدهام