صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۰۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا ز میقانع به خوناب جگر گردیدهام سرخ رو از باده بیدرد سر گردیدهام تا مگر داغی به دست آرم درین بستانسرا همچو برگ لاله سر تا پا جگر گردیدهام نیست چون شبنم مرا مانع کسی از قرب گل از ادب من حلقه بیرون در گردیدهام گر چه از پیوند گردد هر نهالی بارور من ز پیوند علایق بیثمر گردیدهام از حریم قرب چون سنگم به دور انداخته است چون فلاخن هرکه را برگرد سرگردیدهام رویم از دل واپسی از قبله برگردیده است در بیابان طلب تا راهبر گردیدهام تلخ و شور بحررا بر خود گوارا کردهام تا به چشم خلق شیرین چون گهر گردیدهام روزگاری خوردهام در تنگنای نی فشار تا به کام خلق شیرین چون شکر گردیدهام نفس سرکش همچنان گردن فرازی میکند گر چه زیر پای موران پی سپر گردیدهام داغ دارم توسن چوگانی افلاک را تا درین میدان چو گو بیپا و سر گردیدهام بیمحل چون مرغ هنگام لب مگشا که من چون جرس از هرزه نالی بیاثر گردیدهام کی به آب شور این دلمردگان لب ترکنم من کز آب زندگانی تشنه برگردیدهام کرده است از بس که غفلت ریشه در رگهای من همچو مخمل در گرانخوابی سمر گردیدهام کردهام صائب دل خود آب از آه آتشین تا درین گلشن چو شبنم دیده ور گردیدهام