صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۹۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا شده است از دوربینی عاقبت بین دیدهام در ترازوی قیامت خویش را سنجیدهام منت دست نوازش میکشم از دست رد از قبول خلق از بس بیتمیزی دیدهام کی نظر بندم به صحرا میکند چشم غزال این نوازشها که من از سنگ طفلان دیدهام میکند در پیش پا دیدن نگاهم کوتهی بس که از شرم غدار او نظر دزدیدهام بوده ذوق پاره گردیدن گریبانگیر من جامهای چون کعبه در سالی اگر پوشیدهام برزمین ناید ز شادی پای من چون گردباد تا خس و خاشاک هستی را بهم پیچیدهام زینهار از کامجویی دست خود کوتاه دار کز گل ناچیده من صد دامن گل چیدهام کردهام از بهر کاهش خویش را گرد آوری چون مه نو ز التفات مهر اگر بالیدهام مد احسان میشمارم پیچ و تاب ماررا چین ابرویی که من از اهل دولت دیدهام آیه رحمت شمارم سبزه زنگار را از جهان نادیدنی از بس که صائب دیدهام