صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۹۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مدتی چون غنچه در خون جگر پیچیدهام تا درین گلزار چون گل یک دهن خندیدهام از سر هر خار صد زخم نمایان خوردهام تا چو شبنم روشناس این چمن گردیدهام خضر دارد داغها بر دل ز استغنای من روی آب زندگی را برزمین مالیدهام شعله بیمایهام با خار و خس در دارو گیر خوردهام صد زخم تایک پیرهن بالیدهام از سر غیرت سپند آتش خود گشتهام پیش اغیار از جفای او اگر نالیدهام زود بر فتراک میبندد سر خورشید را شهسواری راکه من در خانه زین دیدهام پر برآورده است از درد طلب سنگ نشان از گرانجانی همان من بر زمین چسبیدهام میکند تیغ زبان شعله را دندانه دار جامه فتحی که من از بوریا پوشیدهام تا چو میصائب کلامم پخته و رنگین شده است در حریم سینه خم سالها جوشیدهام