صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۹۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بیتن خاکی چو نام نیکمردان زندهام سالها شد این لباس عاریت را کندهام گر چه برگ من زبان شکر و بار افتادگی است همچنان از حسن سعی باغبان شرمندهام بس که چون یوسف گران بر خاطراخوان شدم از وطن هرکس مرا آزاد سازد بندهام مطلبم زین نعل وارون جز تلاش نام نیست چون عقیق از نام در ظاهر اگر دل کندهام چون قلم تنگ بر من از سیه کاری جهان نیست جزیک پشت ناخن دستگاه خندهام نیست صائب غیر آه نا امیدی خوشهاش تخم امیدی که من در شوره زار افکندهام