صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۹۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ماه مصرم در حجاب چاه کنعان ماندهام شمع خورشیدم نهان در زیر دامان ماندهام از عزیزان هیچ کس خوابی برای من ندید گرچه عمری شد که چون یوسف به زندان ماندهام منزل آسایش من خاک بر سر کردن است سیل بیزورم جدا از بحر عمان ماندهام میگذارم سینه بر ریگ روان از تشنگی از رکاب خضر تنها در بیابان ماندهام خون خود را میخورد دل در تن افسردهام در طلسم استخوان عاجز چو پیکان ماندهام جلوه زندان کند در چشم من شهر سبا هدهد خوش مژدهام دور از سلیمان ماندهام هر نفس در کوچهای جولان حیرت میزند در سرانجام غبار خویش حیران ماندهام هیچ کس از بیسرانجامی نمیخواند مرا نامه درر خنه دیوار نسیان ماندهام جذبه دریا به فکرسیل من خواهد فتاد پابه گل هرچند در صحرای امکان ماندهام نیستم نومید از تشریف سبز نوبهار گرچه چون نخل از برگ عریان ماندهام بیکمین نتوان به صید وحشی مطلب رسید از برای مصلحت درچاه کنعان ماندهام از مروت بر هم آوازان ترحم میکنم من نه از کج نغمگی بیرون بستان ماندهام قاف تا قاف جهان آوازه من رفته است گرچه چون عنقا ز چشم خلق پنهان ماندهام از بلندی شمع من پرتو به دور انداخته است غیر پندارد که من در زیر دامان ماندهام چون سکندر تشنه لب بسیار دارم هر طرف گرچه در ظلمت نهان چون آب حیوان ماندهام طوطی من فارغ است از چوب منع نیشکر از ادب دور از وصال شکرستان ماندهام گرچه در دنیا مرا بیاختیار آوردهاند منفعل از خویش چون نا خوانده مهمان ماندهام بهر رم کردن چو آهو راست میسازم نفس ساده لوحی ان کس که پندارد ز جولان ماندهام میرساند بال و پر از خوشه صائب دانهام در ضمیر خاک اگر یک چند پنهان ماندهام