صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۹۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سر چو دود از روزن اختر برون آوردهام شعله شوخم سر از مجمر برون آوردهام تیغ میمالد زبان بر خاک پیش جراتم پیچ و تاب از قبضه جوهر برون آوردهام نیست چون خورشید در طالع مرا آسودگی ورنه از هر روزنی من سر برون آوردهام دیگران از بحر اگر گوهر برون آوردهاند من دهان خشک و چشم تربرون آوردهام با دل بینقش از مجموعه عالم خوشم من همین یک فرد ازین دفتر برون آوردهام غیر سربازی ندارم مدعایی چون حباب گاه گاهی گر ز دریا سربرون آوردهام نیست رنگی از عقیق آبدار او مرا گرچه آب و رنگ از گوهر برون آوردهام درد و داغ عشق دارد از بهشتم بینیاز در دل دوزخ سر از کوثر برون آوردهام حیرت سرشار دارد از وصالم بینصیب در دل دریا چو ماهی پر برون آوردهام درگشاد دل ز قید زلف و کاکل عاجزم من که صدره مهره از ششدر برون آوردهام از حجاب عشق در بیرون در چون حلقهام با تو گر از یک گریبان برون آوردهام این جواب آن غزل صائب که میگوید فرج قطرهای از دست صد گوهر برون آوردهام