صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۹۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا نظر از عارض گلفام او پوشیدهام خار درچشمم اگر روی فراغت دیدهام در بهم پیچیدن زلف درازش عاجزم من که طومار دو عالم را بهم پیچیدهام سالها در پرده دل خون خود را خوردهام تا درین گلزار چون گل یک دهن خندیدهام من که شمع محفل قربم درین وحشت سرا کافرم گر پیش پای خویشتن را دیدهام در دهان آتش سوزان به جرات میروم جامه فتحی ز نقش بوریا پوشیدهام باد میسنجم کنون و شکرطالع میکنم در ترازویی که گوهر بارها سنجیدهام میتوان چون آب خواندن از بیاض چشم من نامه او راز بس بر چشمتر مالیدهام کوه در دامن نگنجد در فضای لامکان زیر گردون حیرتی دارم که چون گنجیدهام جبهه من غوطه در گرد کدورت خورده است غیر پندارد که صندل بر جبین مالیدهام در بیابان طلب در اولین گامم هنوز من که چون خورشید بر گرد جهان گردیدهام کی پریشان میکند خواب اجل صائب مرا من که در بیداری این خواب پریشان دیدهام