صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۸۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا به فکر شبرویهای خیال افتادهام مست لذت در شبستان وصال افتادهام نیست غیر از ناامیدی حاصل دیگر مرا دانه بیطالعم در خشکسال افتادهام میشود هر روز فکرم یک سرو گردن بلند تا به فکر قامت آن نونهال افتادهام با همه مشکل گشایی خاک باشد رزق من بر سر ره چون کلید اهل فال افتادهام صحبت من نیست بار خاطر نازکدلان هرکجا افتادهام خوشتر ز خال افتادهام هست اگر کیفیتی بازندگی در بیخودی است تا به حال خویش میآیم ز حال افتادهام دور از انصاف است در محشر به دوزخ بردنم من که در آتش مکرر ز انفعال افتادهام هر سر موی حواس من به راهی میرود تا به دام زلف آن وحشی غزال افتادهام شاهد بیداری شبهاست خواب بیمحل من از خواب چشم او در صد خیال افتادهام چرخ هر خواری که بامن میکند شایستهام میوه خامم سزای خاکمال افتادهام چون نباشد ذره من ایمن از بیم زوال همعنان آفتاب بیزوال افتادهام آرزویی هر دم از گردون تمنا میکنم کودک شوخم سزای گوشمال افتادهام چند پرسی صائب احوال پریشان مرا نیست حالی تا بگویم چون زحال افتادهام