صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۸۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بوالعجب مجموعهها از کف به حسرت دادهام حاصل عمر گرامی را به غارت دادهام تا چرا گل به چشم خود ندادم جای او خار مژگان را به سیلاب ندامت دادهام باچه رو در چار سوی مصر دکان واکنم کاروان حسن یوسف را به غارت دادهام مبدا فیاض اگر با من کند خصمی رواست باوجود حسن معنی دل به صورت دادهام مردم آزاده را یک جامه چون سرومست بس کافرم در عمر خود گرتن به زینت دادهام چشم آن دارم که از ملک اثر یابد نشان از ته دل گریه را امروز رخصت دادهام چرخ را بر خویشتن فرمانروا گرداندهام تیغ بیرحمی به دست بیمروت دادهام عذر خواه معصیت اشک پشیمانی بس است نامه خود را به دست ابر رحمت دادهام صائب این شعرتر آتش زبان را گوش کن تا بدانی در سخن داد فصاحت دادهام