صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۸۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در ته یک پیرهن از یار دور افتادهام آه کز نزدیکی بسیار دورافتادهام میکشم خمیازه بر آغوش در آغوش یار همچو مرکز از خط پرگار دور افتادهام نیست تدبیری به جز دوری ز نزدیکی مرا من که از نزدیکی بسیار دورافتادهام از بهشت افتاد بیرون آدم و خندان نشد چون نگریم من که از دلدار دورافتادهام تیشه فرهاد گردیده است هرمو برتنم تاازان معشوق شیرین کاردورافتادهام شد نفس انگشت زنهار از دهان تلخ من تاازان لبهای شکر بار دورافتادهام نیست ممکن بازگشت من به عمر جاودان این چنین کز بزم او این بار دور افتادهام پیرکنعان چون به من در گریه همچشمی کند او ز یوسف من ز یوسف زار دورافتادهام چون توانم عمر صرف جستجوی یار کرد من که از خود بیشتر از یار دور افتادهام میپرد چشمم به خواب نیستی همچون شرار از توای آتشین رخسار دورافتادهام گاه میخندم ز شادی گاه میگریم ز درد زان که هم از یارو هم از اغیار دورافتادهام کیست صائب تا زحال او خبر بخشد مرا مدتی شد کز دل افگار دورافتادهام