صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۸۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در نمود نقشها بیاختیار افتادهام مهره مومم به دست روزگار افتادهام ز انقلاب چرخ میلرزم به آب روی خویش جام لبریزم به دست رعشه دار افتادهام نیست دستی بر عنان عمر پیچیدن مرا سایه سروم به روی جویبار افتادهام چون نگردد داغ حسرت فلس براندام من از محیط بیکران در چشمه سارافتادهام دیدهام در نقطه آغاز انجام فنا چون شرر در جانفشانی بیقرار افتادهام هرکه بردارد مرا از خاک اندازد به خاک میوه خامم به سنگ از شاخسار افتادهام بر لب بام خطر نتوان به خواب امن رفت در بهشتم تا ز اوج اعتبار افتادهام دست موج از زخم دندان گهر نیلی شده است تا من از دریای هستی برکنار افتادهام هیچ کس حق نمک چون من نمیدارد نگاه دادهام حاصل اگر در شوره زار افتادهام خنده گل در رکاب چشم خونبار من است گریه رو هرچند چون ابر بهار افتادهام تارو پود هستی من جامه فانوس نیست من همان نورم که بیرون زین حصار افتادهام خواری و بیقدری گوهر گناه جوهری است نیست جرم من اگر دررهگذار افتادهام نیست غیر از ساده لوحی خط پاکی درجهان من چو طفلان درپی نقش و نگار افتادهام نیست صائب بیسرانجامی مرا مانع ز عشق گر چه بد نقشم ولی عاشق قمار افتادهام