صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۸۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
روزگاری شد ز چشم اعتبار افتادهام چون نگاه آشنا از چشم یارافتادهام دست رغبت کس نمیسازد به سوی من دراز چون گل پژمرده برروی مزارافتادهام اختیارم نیست چون گرداب بر سر گشتگی نبض موجم در تپیدن بیقرار افتادهام عقدهای هرگز نکردم باز از کار کسی در چمن بیکار چون دست چنار افتادهام نیستم یک چشم زد ایمن ز آسیب شکست گوییا آیینهام در زنگبار افتادهام همچو گوهر گردلم از سنگ گردد دور نیست دور از مژگان ابر نو بهار افتادهام من که صائب کاریکرو کردهام با کاینات درمیان مردم عالم چه کار افتادهام