صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چون قدح از عکس ساقی در بهشت افتادهام در خرابات مغان خوش سر نوشت افتادهام در جهان آب و گل از درد و داغ عشق او دوزخی دارم که از یاد بهشت افتادهام خارو گل آب از بهارستان وحدت میخورد من ز غفلت در تمیز خوب وزشت افتادهام خم به فکر خاکساریهای من خواهد فتاد چند روزی بر زمین گر همچو خشت افتادهام چون به داغ غربت من دل نسوزد سنگ را خال موزونم که به رخسار زشت افتادهام من که صائب تا به گردن در گل تن ماندهام زین چه حاصل کز ازل گردون سرشت افتادهام