صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۸۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
فکر حاصل ره ندارد در دل آزادهام تخم خال عیب باشد در زمین سادهام قطره بیظرفم اما چون به جوش آید دلم میکند تنگی خم گردون به جوش بادهام گر چه صحرایی است بر مشت غبارم چشم مور دربغل دارد فلکها را دل بگشاندهام هیچ کس را دل نمیسوزد به من چون آفتاب گرچه از بام بلند آسمان افتادهام اختیاری نیست سیر موجه بیتاب من سالها شد از بام بلند آسمان افتادهام میزنم در لامکان پر با پریزادان قدس پشت بردیوار جسم از کاهلی ننهادهام گردش چشمی که من زان دشمن دین دیدهام بادبان کشتی میمی کند سجادهام از بزرگان دیدن دربان مرا دلسرد ساخت کرد یک دیدن ز صد نادیدنی آزادهام میشود قفل خموشی غنچه منقار او گر شود آیینه طوطی ضمیر سادهام انتظار همرهان صائب عنانگیر من است ورنه من عمری است تا پرواز را آمادهام