صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۸۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر چه از دریا به ظاهر چون گهر بگسستهام ازره پنهان به آن روشن روان پیوستهام در سرانجام جهان از بیدماغیهای من میتوان دانست دل بر جای دیگر بستهام چون شود مانع مرا از سیر زنجیر جنون من که از بند فرنگ عقل بیرون جستهام آشنا جویان عالم خویش را گم کردهاند فارغم از آشنایان تا به خود پیوستهام در شکست کشتی من موج خونخواری شده است هر لب نانی که بر خوان فلک بشکستهام گر چه عالم منتظم از فکر باریک من است درنظر بیقدرتر از رشته گلدستهام بگذرانم چون سلام آشنایی را ز خود از دهان شیر پندارم مسلم جستهام میشمارد عشق صائب از تن آسانان مرا گر چه از درد طلب هرگز ز پا ننشستهام