صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۶۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا چند گرد کعبه بگردم به بوی دل تا کی به سینه زنم ز آرزوی دل افتد ز طرف کعبه و بتخانه دربدر سر گشتهای که راه نیابد به کوی دل یوسف یکی و نکهت پیراهنش یکی است از هیچ غنچهای نتوان یافت بوی دل ساحل ز جوش سینه دریاست بیخبر با زاهدان خشک مکن گفتگوی دل فانوس نیست پرده بیداری چراغ باطل ز خواب چشم نگردد وضوی دل دشنام تلخ در قدحش باده میشود در بیخودی بهانه تراش است خوی دل شاید درین غبار بود آن در یتیم فارغ مباش یک نفس از رفت وروی دل بیهوشی من است گرانخواب ورنه من دریا به جای آب فشاندم به روی دل دیوار و در حجاب نگردد فرشته را هرگز نبسته است کسی در به روی دل گر عاشقی ز گرد علایق غمین مباش کان لعل آبدار دهد شستشوی دل هر ذرهای که هست دل از دست داده است بیچاره عاشق از که کند جستجوی دل در هر شکست فتح دگر هست عشق را پرمی شود ز سنگ ملامت سبوی دل تا سینه تو پاک نگردد ز آرزو هرگز خبر نیابی ازان آرزوی دل طفل بهانه جو جگر دایه میخورد بیچاره ان کسی که شود چاره جوی دل میخانه است کاسه سر فیل مست را صائب ز خود شراب برآرد سبوی دل