صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۶۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چرخ است حلقه در دولتسرای دل عرش است پرده حرم کبریای دل باآن که پای بر سر گردون نهاده است برخاک میکشد ز درازی قبای دل دل رابه خسروان مجازی چه نسبت است دارد به دست لطف یدالله لوای دل چندان که میروی به نهایت نمیرسد بیانتهاست عالم بیابتدای دل دل آنچنان که هست اگر جلوه گر شود نه اطلس سپهر نگردد قبای دل با نور آفتاب به انجم چه حاجت است با خلق آشنا نشود آشنای دل درزیر آسمان نفسش تنگ میشود هرکس کشیده است نفس در فضای دل هرگز نمیشود سفر اهل دل تمام در خاک هم به گرد بود آسیای دل گرگی که زیر پوست به خون تو تشنه است یوسف شود زپرتو نور و صفای دل ما خود چه ذرهایم که نه محمل سپهر رقص الجمل کنند ز بانگ درای دل دست از کتابخانه یونانیان بشوی صد شهر عقل گرد سر روستای دل خود را اگر گرفت جگر دار عالم است آن را که از خرام تو لغزید پای دل صائب اگر به دیده همت نظر کنی افتاده است قصر فلک پیش پای دل