صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۵۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
قدم برون منه از خلوت نهانی دل که میکنند گرانبارت از گرانی دل سوار دل شو اگر ذوق لامکان داری که نیست هیچ براقی به خوش عنانی دل چنان مکن که دل ما در اضطراب آید که عرش میتپد از بال و پرفشانی دل ستاره دل خوش شبنم سحرگاه است چو غنچه زود زوال است کامرانی دل مخور چو پسته خندان فریب خنده خشک شکر به کار براز خنده نهانی دل رخ تو چون نشود گلگل از توجه ما ز سنگ لاله بروید زباغبانی دل کجا شکسته مادر درست خواهی کرد ترا که زلف شکسته است از گرانی دل کجاست اهل دلی تا بیان کنم صائب که کار تیغ زبان کرد بیزبانی دل