صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۵۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گذشت عمر ازین خاکدان برآای دل چه همچو سنگ نشان ماندهای به جاای دل جدا ز جسم چو بیاختیار خواهی شد به اختیار نگردی چرا جداای دل به باد داد هوا صد هزار سرچو حباب چه میزنی به گره هر نفس هواای دل شود چو پرده بیگانگی حجاب ترا به هر چه غیر خدا گردی آشناای دل جمال شاهد مقصود چشم برراه است چرا نمیدهی آیینه را جلاای دل برون نرفته ز خود پشت رابه دنیا کن مباد حشر شوی روی بر قفاای دل شود به صبر دوا دردهای بیدرمان چه درد خود کنی آلوده دواای دل ز پوست غنچه برآمد ز سنگ لاله دمید تو نیزاز ته دیوار تن برآای دل به هر که بود درین عالم آشنا گشتی چرا به خویش نمیگردی آشناای دل اگر نه از تو دلارام برده است آرام چرا قرار نگیری به هیچ جاای دل نه برق در تو نه باد جهان نورد رسد به این شتاب کجا میروی کجاای دل به خون خویش اگر تشنه نیستی چون شیر زنی برای چه سر پنجه با قضاای دل ترا چو آه سحر گاه گرهگشایی هست به کار خویش فرو ماندهای چراای دل غریق را نتواند غریق دست گرفت چه میبری به کسی هردم التجاای دل درین سفر که زریگ روان خطر بیش است مشو ز صائب بیدست وپا جداای دل