صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۴۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل شبها مشو از دیده گریان غافل در سیاهی مشو از چشمه حیوان غافل نیست بیخار درین شوره زمین یک کف خاک مشوای راهرو از چیدن دامان غافل قد خم گشته رسول سفر آخرت است مشوای گوی سبک مغز ز چوگان غافل نقش درآینه صاف نگردد پنهان چون زمعشوق شود عاشق حیران غافل هست هر صفحه گل نامهای از عالم غیب در بهاران مشو از سیر گلستان غافل فیض در دامن شب بیشتر از روز بود مشو ایام خط از آینه رویان غافل پرده خواب بود عینک جویای گهر که صدف را نکند بحر زنیسان غافل نکند حسن فراموش نظربازان را که زیعقوب نگردد مه کنعان غافل دوسه روزی به مراد تو اگر گشت فلک مشو از گردش این مهره غلطان غافل چون گشودی به شکر خنده لب از بیمغزی از سر خود مشوای پسته خندان غافل در غریبی زوطن کامروا میگردد در وطن هرکه نگردد ز غریبان غافل شمع بیرشته محال است کند قامت راست مشوای دیده وراز پاس ضعیفان غافل کف افسوس شود برگ نشاطش صائب هرکه گردید زبی برگ و نوایان غافل