صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۱۷۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از پس صد پرده میتابد فروغ را ز عشق سرمه نتواند گرفتن راه برآواز عشق سد اسکندر که چون آیینه ناخن گیر نیست سینه کبک است پیش چنگل شهباز عشق کوچه باغ زلف سازد کوچه زنجیر را هرکه را دربار باشد نافه غماز عشق میشود ناساز هر ناخن زدن طنبور عقل تانوای صور از قانون نیفتد ساز عشق من کیم تا درنبرد عشق پا محکم کنم؟ کوه لرزد برکمر از بیم دست انداز عشق طوق بر گردن گذارد آهوان قدس را دست چون بیرون کند زلف کمند انداز عشق خرمن امید نه گردون شود پامال برق چون فشاند آستین بینیازی ناز عشق از کسادی میزند یوسف ترازو برزمین هرکجا دکان گشاید دلبر طنازعشق دوستان یک جهت از قرب و بعدآسودهاند میرسد، درهر کجا باشد، به دل آواز عشق سینهای کز تیرگی همچشم داغ لاله بود آب گرداندبه چشم داغ، از پرواز عشق فکر صائب گر چه نازک بود ازروز ازل رنگ دیگر برگرفت از پرتو اعجاز عشق