صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۱۷۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آتشین شد چهره خاک ازمی گلرنگ عشق چرخ شد خاکستری ازآتش بیرنگ عشق مینماید چون گل خورشید ازآب روان چهره اندیشه از آیینه بیزنگ عشق چون گذشتی از فضای دل درین وحشت سرا درخور جولان ندارد عرصهای شبرنگ عشق با کدامین شیشه دل گویم که درمیدان رزم کرد کار مومیایی بادل من سنگ عشق یک سیه خانه است در سرتاسر صحرای عقل کعبهای سرگشته میگردد به هر فرسنگ عشق نیست ابر و آفتاب نوبهاران رابقا ساده لوح آن کس که دل بند به صلح و جنگ عشق زور بازوی یداللهی بلند افتاده است چون ننالد نه کمان آسمان درچنگ عشق؟ خامسوزان هوس بر خود بساطی چیدهاند ورنه خاکستر ندارد آتش بیرنگ عشق تا به حشر ازچشم زخم نیستی آسوده است چهره هرکس که شد نیلوفری ازسنگ عشق جوشن داودی اینجا شاهراه ناوک است من کیم تاسینه راسازم سپر درجنگ عشق؟ ذره تا خورشید گلبانک انالحق میزنند نغمه خارج نداردساز سیر آهنگ عشق دامن رغبت زلیخا ازکف یوسف کشد دست چون بیرون کند از آستین نیرنگ عشق خامهاش را شق به شمشیر شهادت میزنند هرکه چون شیر خداصائب بود یکرنگ عشق