صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۱۷۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
پر صدا شد چینی افلاک ازفغفور عشق چون شررهر ذرهای بیدار شد از شور عشق دست بیباکی چو حسن ازآستین بیرون کند شمسه دار فنا گردد سرمنصور عشق چون انار از خنده بیجای خود دارد خطر شیشه نه آسمان ازباده پرزور عشق چون چراغ صبحگاهی از فروغ آفتاب پرتو خورشید تابان محو شد درنور عشق ناامیدی وامید اینجا هم آغوش همند صبح رادرآستین دارد شب دیجور عشق در سواد شهر (خون) چون لاله میرد در دلش هرکه در صحرا نمکچش کرد آب شور عشق عاشق و اندیشه از زخم زبان، حرفی است این میکند خون در جگر الماس را ناسور عشق از دلم هر پارهای چون گل به راهی میرود برق دایم تیغ بازی میکند در طور عشق عاشقان در پرده دل شادمانی میکنند خنده رسوا ندارد غنچه مستور عشق بستر و بالین چه میداند مریض عشق چیست چون سبو از دست خود بالین کند رنجور عشق