صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۱۷۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مینماید صد گره را یک گره زنار عشق سبحه داران چون برون آیند ازبازار عشق؟ بوی این میآسمانها را به دور انداخته است کیست تابرلب گذارد ساغر سرشار عشق؟ تخم راز عشق را در خاک کردن مشکل است چون شرر از سنگ بیرون میجهد اسرار عشق در سر هرذرهای اینجا هوای دیگرست اختر ثابت ندارد چرخ خوش پرگار عشق عشق ظاهر ساختن معشوق را کامل کند ورنه عاشق رانباشد صرفه دراظهار عشق لاله خورشید بیتقریب میسوزد نفس سر فرو نارد به هر گل گوشه دستار عشق میخورد ازسایه بال هما طبل گریز برسر هرکس که افتد سایه دیوار عشق چون توانم ازگل بیخار او دفتر گشود؟ میزند پهلو به مژگان غزالان خار عشق شوق موسی نخل ایمن رابه حرف آورده بود خامه صائب چرا بندد لب ازگفتار عشق؟