صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۳۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سبک مغزی کز اسباب جهان بر خویش میبالد چو حمالی است کز بار گران بر خویش میبالد نشیند زود بر خاک سیه از گردن افرازی چو آتش هر که ز امداد خسان بر خویش میبالد کسی کز ساده لوحی نیست چشم عاقبت بینش چو ماه نو زمهر آسمان بر خویش میبالد نمیتابد سعادتمند رو از سختی دوران زمغز افزون هما از استخوان بر خویش میبالد به مقدار گرانی در سبکباری بود راحت نهال ما به امید خزان برخویش میبالد زپیری گرچه نخل قامت من بیدمجنون شد نهال آرزومندی همان بر خویش میبالد جوان گردد کهنسال از وصال نازک اندامان کشد در بر چو ناوک را کمان بر خویش میبالد به هر جا دست بر تکش زند ابر و کمان من زشادی یک سرو گردن نشان بر خویش میبالد به سیر گل مگر آن سرو سیم اندام میآید؟ که گل صد پیرهن در گلستان بر خویش میبالد سراسر قمریان را حلقه بیرون در سازد به عنوانی که آن سرو روان بر خویش میبالد شود خوشوقت دل چون نفس بر شیطان ظفر یابد چو سگ بر گرگ غالب شد شبان بر خویش میبالد زمهر خامشی دل فیض مییابد زنطق افزون زنعمت بیش از سرپوش خوان بر خویش میبالد فلک با صبح صادق گوشه چشم دگر دارد زتیر راست بیش از کج کمان بر خویش میبالد نباشد در دل آزاد مردان ره تمنا را زخاک نرم این نخل جوان بر خویش میبالد مرا از ماجرای شمع موم این نکته روشن شد که تن چندان که میکاهد روان بر خویش میبالد خسیس الطبع را دایم نظر بر سود خود باشد که تاجر از زیان دیگران بر خویش میبالد میاز بزم تهی مغزان از ان بیرون نمیآید که آتش بیشتر در نیستان بر خویش میبالد زسایل نیست بر خاطر غباری اهل همت را زکاوش چشمه آب روان بر خویش میبالد زدرد و داغ میباشد مرا نشو و نما صائب تن مردم اگر از آب و نان بر خویش میبالد